# भर्खरै
Namaste Icon
Ad
Ad

नेपालमा कम्युनिष्टको लक्ष्य कम्युनिज्म कि करप्सन ?

नेपालमा कम्युनिष्टको लक्ष्य कम्युनिज्म कि करप्सन ?

पुष्पलाल श्रेष्ठ, नरबहादुर कर्माचार्य, निरञ्जन गोविन्द वैद्य, नारायणविलास श्रेष्ठ र मोतीदेवी मिलेर २००६ साल वैशाख १० गते नेपालको पहिलो कम्युनिष्ट पार्टी भारतको कलकत्तास्थित श्यामबजारमा गठन भयो । पार्टी स्थापना पस्चात कुनलाइ मान्ने भन्ने पनि निस्चय थिएन चीनलाई मान्ने कि रूसलाई मान्ने भनेर पनि मतभेद थियो । स्थापना संग–संगै सुरवातीमा मार्क्स र लेनिन को बिचार धारा लाइ लिएर हिडेको कम्युनिष्ट पार्टीमा कमरेड प्रचण्ड राजनीतिको यी धारमा थिएनन बिस्तारै पुष्पलालसँग भेट्दै थिए र मोहनविक्रम सिंहको चौंथो महाधिवेशनमा पसेका हुन, जतिखेर सिंहबाहेक भक्तबहादुर श्रेष्ठ र निर्मल लामाजस्ता नेता सो ठाँउमा थिए।

५ जनाबाट सुरू भएको कम्युनिष्ट पार्टी जबजब बढ्दै गयो जुटभन्दा धेरै फुटको इतिहास बन्यो सुत्र को हिसाब ले त भनिन्छ ७० वर्षे इतिहासमा कम्युनिष्ट पार्टी ७० पटक नै फुट्यो । समय बित्दा मुलुक को विभिन्न परस्थिति बाट कम्युनिष्ट पार्टी को नेतृत्व गर्ने नेता हरु आ–आफ्नो हिसाबले निकाश र मुलुक लाइ समृद्धि को बाटो मा लैजानलार्इ आफ्नो तरिका ले आन्दोलन गराउदै गए, पार्टीहरु पनि जुट्नु भन्दा बढी फुट्दै गए । २०२८ सालमा नेपाल कम्युनिष्ट आन्दोलनको अर्को दुईवटा प्रष्ट लाइन देखा पर्यो। झापा जिल्ला कमिटी र केन्द्रीय न्यूक्लियस पुष्पलालको पार्टी यी दुबैमा थिएन ।

एउटाको नेतृत्व सिपी मैनालीले गर्थे, जसले पञ्चायत फाल्न झापा विद्रोह चलाएका थिए। अर्कोको नेतृत्व मोहनविक्रम सिंहले गर्थे, जसले पञ्चायतविरुद्धमात्र होइन भारतीय विस्तारवाद र सामन्तवादविरुद्ध पनि आन्दोलन गर्ने भन्ने एजेन्डा बोकेको थियो । यी दुई समूहबीचको गहिरो ध्रुवीकरण ४८ वर्षसम्म रह्यो ।

२८ सालदेखि आजसम्म यी दुई समूह आन्तरिक रूपमा दर्जनौँ पटक फुटे दुईचार पटक जुटे पनि अहिले नि दुइ धार मै हिडेका छन । ०२८ सालमा झापाली समूहको सक्रिय यूवा नेता भएका केपी शर्मा ओली अहिले नेपालको बर्तमान राजनीतिको बादसाह बनेका छन । त्यस्तै प्रचण्ड पनि मुख्य पात्र बनेका छन ।

तत्कालीन नेकपा एमाले र माओवादी केन्द्रबीच पार्टी एकता भई २०७५ जेठ ३ गते मदन भण्डारी स्मृति दिवसको दिन नेपाल कम्युनिस्ट पार्टी (नेकपा) बनेको हो । पार्टी एकता हुनु भन्दा अघि साबिक एमाले र साबिक माओवादी केन्द्र मिलेर चुनाबी घोसणा पत्र जारि गरेका थिए । घोसणा पत्रले नेपाली जनताको हितको लागि ज्यादै नै आकांक्षा बोकेको देखेर विश्वास गरेपनि दुर्इ बर्ष बित्न लाग्दा पनि आश आशै रहि रह्यो । त्यस्तै सुखी नेपाल समृद्ध नेपालको नारा पनि केवल नारामै सिमित रह््यो ।


मुख्य प्रश्न त यो हो, यो सरकार ले कम्युनिज्म को बिचार धारा कि (भ्रष्टाचार) करप्सन लाइ बधाबा दिन खोजया हो ? सरकार गठन पछि करप्सनले चरम सिमा नाघी सकेको छ । २०१८ मा ट्रान्सपारेंसी इन्टरनेसनल ले जारि गरेको रिपोर्ट को हिसाब ले १७५ मुलुक मध्ये नेपाल १२४ औ भ्रस्ट मुलुकको रुपमा उल्लेख छ ।

बिकास निर्माणको काम कमिसनको लागि जन प्रतिनिधिले आफ्नो नातेदार र आफ्नो नजिकको व्याक्तिलाइ दिने गरेको यथेष्ट प्रमाण छन । यसमा आम जनताले खोइ त एस माथि सरकार को नियन्त्रण ? कहा छ अख्तियार ? अख्तियार ले समात्दा खरिदार, सुबा र सानो कर्मचारी मात्र किन ? के त साचिकै यो मुलुक मा खरिदार र सुबा ले मात्रै भ्रस्टचारी गरेको छ त ? खोइ वाइड बडी के भयो ? सुन काण्ड के भयो ? लगायतका प्रशन उठाईरहेका थिए ।

यी प्रश्न उब्जिरहेकै वेला आज गोकर्ण रिसोर्टको कुरा आएको छ । नेपाल ट्रष्टको दरबारमार्गको जमिनको भाडादरको कुरा आएको छ । सगरमाथा निकुञ्जको कुरा आएको छ । अझ दुःखद कुरा त के भने आवश्यक नै नभएका र व्यावसयिक हवाई उडान हुन नसक्ने ठाउँमा पनि एयरपार्टको योजना गर्ने, त्यस वरिपरिको जमिन सस्तोमा खरिद गर्ने, एयरपोर्टका लागि अधिग्रहण भन्दै अत्यन्त महंगो दाममा सरकारलाई बेच्ने वा होडिल्ङ गर्नेसम्मका योजनाहरु बाहिरिएका छन् ।

यो राज्यमा अझै माफियाकरण र बढ्दो भ्रस्टचार झांगिइरहेको प्रमाण नभएर अरु के हुन सक्छ ? केपी ओली र कम्युनिस्ट पार्टीको अध्यक्ष कमरेड प्रचण्ड ‘साम्यवाद’ र छलोकतान्त्रिक समाजबाद’ को कुरा गर्नु हुन्छ । मार्क्स भन्थे– ‘साम्यवाद भनेको एक वाक्यमा निजी सम्पतिको उन्मूलन हो । निजी सम्पतिको मोहमा चुर्लुम्मै डुबेर साम्यवादी हुनुको दावी कति पत्यारिलो हुन्छ ?

प्रश्न यहा धेरै ठुलो छ । नेकपा मार्क्सवादी–लेनिनवादी पार्टी हो । साम्यवाद अन्तिम लक्ष्य भएको पार्टी हो तर कस्तो लेनिनवादी ? सोभियत मोडेल त नेकपा आफैले अस्वीकार गरिसक्यो त ? लेनिनले मार्क्सको बुझाई लार्इ अब अन्त्य भयो भन्दै आफ्नो बिचार धारालार्इ प्रभाबशाली बनाउने प्रयास पनि गरेकै हो । भ्रस्टाचार लाइ अन्त्य गर्न के नेपालको दुइ तिहाइले कम्युनिस्ट बिचारमा दिने सजाई पारित गर्न सक्छ ? साचिकै भ्रस्टाचार लाइ अन्त्य गर्दै हामि एउटा नया समाज निर्माण को कल्पना को अपेक्षा गर्न सक्छौं त ?


पूँजीबादी अर्थतन्त्र जो मार्क्सले विचार थियो जसले आज संसारमा मलेसिया, सिंगापुर जस्ता मुलुक २१औ सताब्दीमा बिकसित मुलुक बनेका छन। नेताहरुले साम्यवादको कुरा गर्दा आफै भ्रस्टाचारी बन्दै र भ्रस्टाचार गराउदै जादा कहिले पनि हाम्रो समाज गरिबीबाट मुक्ति पाउन नसक्ने निश्चित छ । साचिकै कम्युनिज्म लाइ नै प्रधानमंत्री ले पालना गर्ने हो भने हरेका तरिकाका करप्सन लाइ अन्त्य गर्नै पर्छ । होईन भने भ्रष्टाचारको मामलामा चुप लागेर यसलार्इ बढावा दिएर कम्युनिज्ममा छु भन्ने कुरा र प्रचार गर्ने क्रम अन्त्य गर्नु पर्छ ।

 

Ad

सम्बन्धित समाचारहरु

राम राज्यको तयारी ठोरी कि अयोध्यापुरी !

राम राज्यको तयारी ठोरी कि अयोध्यापुरी !

हिमालय कार्की । आस्था र विश्वास उसै पनि वैज्ञानिक परिक्षणबाट टाढा नै रहन्छन् । आस्था, विश्वास, अध्यात्म यि सवै भावनात्मक आवेगहरु हुन् यिनका सुचक मात्रै हुनछन् मापक हुँदैनन् ।

किन बढ्दैछ आत्महत्या ?

किन बढ्दैछ आत्महत्या ?

रेखा खुलाल मगर काठमाडौँ। साधारण र सरल भाषामा भन्नुपर्दा आत्महत्या भनेको मानिसले आफुभित्रको आत्माबललाइ नैराश्यता तिर धकेलेर अन्तिम विकल्प को रुपमा मृत्यु रोज्नु र आफुले आफ्नै जीवनको अन्त्य गर्नु नै हो।आफु भित्रको हरेक भाबनाहरु समाजले हेर्ने नकारात्मक दृष्टिकोणको कारण अरुले केहि भन्लाकी भन्ने डर लाजको कारण अरुको सामु प्रस्तुत गर्न नसक्नाले पनि आत्महत्या गर्ने गर्दछन्।आत्महत्या गर्नुको पछाडी धेरै कारणहरु छन जस्तै, घरेलु हिंसा,मानसिक तनाब, नैराश्यता, बैदेशिक रोजगारी, प्रेममा असफलता, मादक पदार्थ तथा लागु औषध सेवन, व्यावसायिक असफलता , उदासिनता, एक्लोपन, बिभेद, सामाजिक बहिष्कार जस्ता कारण हरु पाइन्छन्।

Ad

प्रतिक्रिया दिनुहोस

Ad