# भर्खरै
Namaste Icon
Ad

कोरोना जितेका मेयरको आईसोलेसन अनुभव - आफैँलाई पर्दा मात्र पीडा थाहा हुनेरहेछ

कोरोना जितेका मेयरको आईसोलेसन अनुभव - आफैँलाई पर्दा मात्र पीडा थाहा हुनेरहेछ
गजेन्द्र महर्जन,गोदावरी नगरप्रमुख

गजेन्द्र महर्जन,गोदावरी नगरप्रमुख


विश्वव्यापी महामारीको रुपमा फैलिएको कोरोना भाईरस (कोभिड १९) सङ्क्रमण गोदावरी नगरपालिकाभित्र पनि व्यापक रुपमा फैलिरहेको थियो। स्थानीय सरकार प्रमुख भएकाले मैले पनि स्वास्थ्य मापदण्ड पालना गर्दै र दुरी कायम गर्दै गोदावरी नगरपालिका भित्रका काम कारवाही र जनताका दुख सुखमा संगसंगै साथ दिंदै गईरहँदा गत भदौ ५ गतेदेखि मलाई पनि ज्वरो आउने, जीउ दुख्ने खोकी लाग्ने जस्ता लक्षण देखा पर्यो। कोरोना संग मिल्दोजुल्दो लक्षण देखिन थालेपछि म त्यही दिनदेखि घरमै बस्न थालेँ।

भोलिपल्ट ६ गते मैले कोरोनाको पीसीआर परीक्षण गराएँ, ९ गते रिपोर्ट आयो। रिपोर्टमा म संगै मेरी श्रीमतीको पनि कोरोना पोजेटिभ देखियो। त्यो दिनबाट हामी दुई जना पनि छुट्टाछुट्टै बस्न थाल्यौँ। लगत्तै हामीले सम्पूर्ण परिवारका सदस्यहरुको पनि परीक्षण गरायौं, जसमा मेरो छोरा र छोरीको पनि पोजेटिभ नै आयो। त्यसपछि मेरा आमाबुबा लगायत अन्य सदस्यलाई छुट्टै पुरानो घरमा राखेर म चाहिं छुट्टै बसेँ।

सुरुमा मलाई नै कोरोना नलाग्दासम्म त यो केही होइन, साधारण रुघाखोकी मात्र हो, सामाजिक दुरी कायम गर्दै स्वास्थ्य मापदण्ड पालना गर्दा केही हुन्न भन्ने लागेको थियो। अरुलाई पनि यस्तै गरी सचेत गराउँदै थिएँ। तर जब आफैंलाई लाग्यो, मेरो सोचाईभन्दा ठिक उल्टो र फरक पाएँ मैले। एकदमै धेरै जीउ दुखेर सुत्नै नसक्ने भईयो,अनि त्यत्तिकै मात्रामा सुख्खा खोकी पनि लाग्यो भने पखाला पनि समय समयमा भईरहयो। अनि कमजोरी पनि धेरै बढ्यो।

अहिलेसम्म कोरोनाको खास औषधी पनि नबनेको अवस्थामा घरेलु उपचार नै यसको औषधी हो। तसर्थ यो समयमा मैले पनि बेसारपानी, ज्वानो पानी, मह पानी लगायत भिटामिन सी प्राप्त हुने खाद्यपदार्थहरु सेवन गरेँ। यसैगरी १५ दिन सम्म होम आईसोलेसनमा बसेर पुन : परीक्षण गराउँदा मेरो रिपोर्ट नेगेटिभ आयो अनि १६ औं दिनबाट आफ्नो नियमित काममा फर्किएँ।

स्वास्थ्यमा समस्या त आई नै सक्यो, तर यो अवधिमा मलाई आम नगरबासी, शुभेच्छुक लगायतले जुन किसिमले मेरो विषयमा चिन्ता गरेर जसरी स्वास्थ्य लाभको कामना गर्नुभयो, त्यसको लागि सबैलाई यसै मिडियामार्फत मुरीमुरी धन्यवाद दिन चाहान्छु। तर बिहानदेखि बेलुकासम्म जनताकै सेवामा अति व्यस्त भएर खटिरहनुपर्ने मलाई यो १६ दिन घरभित्रै बस्नुपर्दा चाहिँ असाध्यै गाह्रो भयो। तसर्थ यस अवधिमा मैले अध्ययन गर्ने लगायत १६ दिनकै आफ्नो अनुभव र भोगाईको बारेमा दैनिकी लेखेँ। तैपनि मेरो अन्य पारिवारिक सदस्यलाई जस्तो मानसिक टर्चर मलाइ परेन किनकि मेरा धेरै शुभेच्छुक साथीहरु त्यस्तो अवस्थामा पनि मलाई भेट्न,सान्तवना र हौसला दिन आउनुभयो। मैले नआउनोस भनेर कर गर्दा पनि पनि उहाँहरु मेरो बारेमा भेटेरै स्वास्थ्यलाभको कामना गर्न आउनुभयो। तसर्थ मैले टाढै बसेर, सामाजिक दुरी कायम गरेर उहाँहरु संग कुरा गरेँ।

यस्तो अवस्थामा पनि मेरो तर्फबाट गर्नुपर्ने नगरपालिका भित्रका कामहरु मैले रोकिन, फोनबाटै भए पनि कार्यकारी अधिकृत लगायत सबैलाई यसरी काम गर्नोस गराउनोस भनेर निर्देशन दिएँ सोहीअनुसार काम पनि भयो। तर पनि मलाई कोरोना लागिसकेपछि नगरपालिका कार्यालय भित्रका अन्य स्टाफहरुलाई पनि कोरोना लाग्ला भन्ने चिन्ता चाहिँ मलाई अति भयो, तर खुसीका साथ भन्नुपर्छ मेरो सबै परिवारका सदस्यलाई भए पनि नगरपालिकाका कर्मचारी, जनप्रतिनिधि र फिल्डमा खटिने अरु कसैलाई पनि यस अवधिमा कोरोना पोजेटिभ देखिएन।

सुरुमा मलाई लक्षण देखिनासाथ मलाई कोरोना भयो भन्ने त मलाई थाहा भैहाल्यो, यसलाई जित्न सक्छु भन्ने आत्मबल पनि थियो तर जब मेरो परिवारका अन्य सदस्यलाई पनि भयो, यसबाट चाहिँ मलाई मानसिक रुपमा ठुलो टर्चर भयो। म निरन्तर फिल्डमा खटिने व्यक्तिलाई त लागे पनि यसरी सुरक्षित रहने,यसरी स्वास्थ्य मापदण्ड पालना गर्ने, होम आइसोलेसनामा यसरी बस्ने, सास फेर्न गाह्रो भए अथवा कडा लक्षण देखिए यसरी अस्पताल जाने भन्ने कुरा सबै मलाई थाहा थियो, सोहीअनुसार गरिरहेकै पनि थिएँ। तर जब मेरी श्रीमतीलाई भयो, त्यतिबेला मेरो कारण उसलाई सर्यो भनेर अलि शक भएँ भने जब मेरो छोरा र छोरीको पनि पोजेटिभ रिपोर्ट आयो, त्यो पल म पुरै स्तब्ध भएँ। तर पनि अब सम्हालिनु र सुरक्षित बस्नुको विकल्प थिएन, त्यसैले मैले श्रीमती,छोराछोरी र आमा बुबालाई यो केही ठुलो समस्या होइन , ठिक भईहाल्छ भनेर हौसला र आत्मबल बढाउने काम मात्र गरिरहेँ । यसर्थ उनीहरु पनि एकदुई दिनभन्दा बढी धेरै आत्तिएनन, अर्को करा १६ दिनसम्म चारै जना परिवारका मान्छेहरु घरमै बसेर आफ्ना कुराहरु शेयर गर्ने मौका पनि पाईयो,जुन समय प्राय: मिलेको थिएन।

आफुमा त दह्रो आत्मबल थियो, तर सबै पारिवारिक सदस्यहरुले कुरो बुझ्दा सजिलो हुन्छ भने नबुझ्दा गाह्रो हुन्छ। मेरो बुबाआमा, भाई बुहारी लगायत अन्यपनि संगै भएकाले उहाँहरुलाई सुरक्षित राख्न मैले हाम्रै अर्को घरमा गएर बस्न आग्रह गरेँ। हाम्रै चिन्ताले उहाँहरु छुट्टै बस्न मानिरहनुभेको थिएन तर पनि कर गरेरै मैले उहाँहरुलाई छुट्टै राखेँ। यद्यपि परिवारबाट केही मानसिक टर्चर होला कि भन्ने थियो तर बिस्तारै सबैले कुरा बुझे, खासै गाह्रो भएन।

म तपाईंको यस मिडियामार्फत नै सबै नगरबासीलाई भन्न चाहान्छु कि,हामी कसैले पनि यो कोरोनालाई कमजोर रुपमा नठानौं। जसलाई पर्छ, उसलाई मात्र वास्तविकता र पीडा थाहा हुने रहेछ। अझ पछिल्लो समय त मृतकको सङ्ख्या पनि बढिरहेको र अस्पतालहरुमा बेड तथा आईसियुहरु समेत नपाउने अवस्था सिर्जना भएको छ। तसर्थ हामीले समयमा नै यसबाट सावधानी अपनाउन सक्यौं भने हामी बच्न सक्छौं, यदि हामीले लापरवाही गर्यौं भने यसले नै हाम्रो ज्यान लिने खतरा अत्याधिक छ। म सबैलाई स्वास्थ्य मापदण्ड पालना गर्न, भीडमा नजान आग्रह गर्दछु। हिजो हामीलाई नपर्दा जसरे हामीले यसलाई हल्का रुपमा लिएका थियौं, अहिले सबैका घरघरमा सङ्क्रमित बढिरहेको अवस्था छ। यो एउटा भयाङ्कर महामारी हो, यसबाट बच्न हामी आफैंले सुरक्षित हुने हो,किनकि अहिलेसम्म विश्वमा कतै यसको औषधी बनिसकेको छैन। नितान्त रुपमा स्वास्थ्य मापदण्डको पालना गर्दै सामाजिक दुरी कायम गर्न सक्यौं भने हामी यो महामारीबाट बच्न सक्छौँ। सन्तोष दाहालले गरेको कुराकानीमा आधारित

Ad

सम्बन्धित समाचारहरु

बैतडीको दोगडाकेदार गाउँपालिकामा आजबाट बिद्यालय सञ्चालनमा

लक्ष्मण विसी, बैतडी । जिल्लाको दोगडाकेदार गाउँपालिकामा आजबाट बिद्यालयहरु सञ्चालनमा आएका छन । कोरोना महामारीका कारण लामो समयसम्म बन्द रहेका बिद्यालयहरु आजबाट सञ्चालनमा आएको गाउँपालिकाले जनाएको छ । सरकारले कोरोनाको जोखिमका कारण बन्द भएका विद्यालय खोल्ने जिम्मा स्थानिय तहहरुलाई दिएको छ ।

टिच फर नेपाल फेलोशिपका लागि आवेदन आजबाट खुला

टिच फर नेपाल फेलोशिपका लागि आवेदन आजबाट खुला

काठमाडौं । नेपालमा शैक्षिक समानताको लागि कार्यरत टिच फर नेपाल अभियानले आगामी सत्रको लागि आवेदन भर्न नेपाली युवाहरूलाई आह्वान गरेको छ । आवेदनको म्याद माघ १८ (जनवरी ३१) सम्म छ । टिच फर नेपालले सामाजिक रुपान्तरणमा लागि पर्न सक्ने अब्बल नेपाली युवालाई आफ्नो अभियानमा सामेल हुन अपिल गरेको छ । यस अभियान अन्तर्गत हरेक प्रज्ञार्थीले २ वर्षसम्म प्रतिबद्ध भएर नेपालका ग्रामीण भेगमा रहेका विभिन्न सार्वजनिक विद्यालयहरूमा काम गर्नुपर्ने हुन्छ ।

Ad

प्रतिक्रिया दिनुहोस

Ad

Ad
Ad
Ad
Ad
Ad
Ad
Ad
Ad
Ad