# भर्खरै
Namaste Icon
Ad
Ad

आमा बुवा उपहारमा आएका भगवान

आमा बुवा उपहारमा आएका भगवान
दिलिप महरा

आमा बाबुको महिमा यो संसारमा अपरम्पार छ जुन कुनै वस्तु होईनन् वृद्धाश्रममा लगेर प्रदर्शनमा राख्नको लागी भन्ने कुरा हामी आम आमा बाबुका छोराछोरी बुहारीले बुझ्न जरुरी छ । जुन घरमा आमा बाबु हाँसिरहेका हुन्छन् त्यो घरमा अवस्य पनि भगवानको वास हुने गर्दछ जुन बुढा आमा बाबु नै भगवान हुन् । हामीले धर्म कमाउन मन्दिरमा धुप वत्ती वालेर पुण्य कमाउन सक्दैनौँ तर ती आफुलाई जन्मदाता आमा बाबुलाई बुढेसकालमा खुसी र सुखी राख्न सक्यौँ भने त्यो जति पुण्य संसारमा कही कतै कमाउन सकिन्न भन्नेमा हामी ढुक्क हुन जरुरी छ । मन्दिरमा हजारौँ खर्च गरेर बली चढाई पुण्य कमाउने आस गर्नुभन्दा संसार देखाउने वास्तविक भगवान आमा बुवाको आशिर्वादलाई लिई आफ्नो कर्ममा लाग्यौँ भने अवस्य पनि सफलता प्राप्‍त हुने निश्चित छ । आमा बाबुको आशिर्वाद आफु चढ्ने गाडीमा हैन उहाँहरुको मन मष्तिष्‍कमा राख्न सक्नु पर्दछ ।

मेरो बुझाईमा वृद्धाश्रम बुढाबुढी प्रदर्शन गर्ने प्रदर्शन स्थल हो जुन छोरा बुहारीले आफ्ना वृद्ध आमा बुबा तथा सासु ससुरालाई वृद्धाश्रम लगेर प्रदर्शन गर्दछन् । उसले बुढेसकालमा त्यही वृद्धाश्रममा प्रदर्शन हुन वाध्य हुनु पर्दछ । जुन प्रकृतिको नियम हो । आमा बुवा भगवान हुन् मन्दिरमा देवतालाई पुजा गरेर पाउने धर्मभन्दा करौडौँ गुणा धर्म ति बुढा आमा बाबुको सेवा गर्दा पाईन्छ भन्ने कुरालाई हामी किन मनन गर्दैनौ ? बाबु आमा मात्र संसारका सत्य हुन् अरु सबै सम्बन्ध कुनै न कुनै स्वार्थबाट जोडिएका हुन्छन् । त्यसैले बुवा आमा भन्दा ठुला भगवान अरु यो संसारमा अरु कोही हुन सक्दैनन् । उहाँहरुलाई खुसी राख्नु जतिको ठुलो धर्म छोराछोरी तथा बुहारीका लागी अरु हुनै सक्दैन । भगवानले मानिसलाई सुख र दुख दुवै दिन्छन् तर आमा बाबु भनेका यस्ता भगवान हुन् जसले आफ्ना छोराछोरीहरुलाई सधै सुख मात्र दिने प्रयत्न गरी रहेका हुन्छन् । त्यसैले भगवान भन्दा आमा बुवा कयौं गुणा ठुला भगवान हुन् । पानीले आफ्नो सम्पुर्ण तत्व दिएर जावो विरुवालाई रुख बनाएको हुन्छ र पो काठलाई पानीले डुव्न दिदैन त्यसैगरी बुवा आमाले पनि आफ्नो सम्पुर्ण शक्ति खर्च गरेर आफ्नो सन्तानलाई ठुलो मान्छे मात्र हैन महत्वपुर्ण जिम्मेवारी वहन गर्न सक्ने सामर्थ्य समेत दिएको हुन्छ ।

आमा बुबा देखी घृणित भई आज वृद्धश्रममा राख्न बाध्य हुनेहरुले भोली हाम्रा छोरा बुहारीहरुले पनि यसरी नै हामिलाई वृद्धाश्रममा राख्न बाध्य हुने छन् भन्ने कुरा बुझ्न जरुरी छ ।हिजो हाम्रो समाजमा वृद्ध आमा बुबा प्रतिको सम्मान थियो आदर रहन्थ्यो । उहाँहरुका हर समस्याको समाधानका लागी सबै तम्तयार रहेको पाईन्थ्यो । तर हाल जति समाजसमा सेवा सुविधाहरु बढे जति मानिसहरु शिक्षित र बुझ्न सक्ने सामर्थ्य उच्च रहेका हुन पुगे त्यती नै आफ्ना वृद्ध आमा बाबु तथा शाशु शशुरा प्रतिको अन्तर सम्बन्ध अनि माया प्रेमबाट टाढिएको देख्न सकिन्छ । मानिसहरु यति सम्म स्वार्थी हुन पुगे की आफुलाई जन्म दिने आमा भन्दा आफ्नी प्रेमिका तथा श्रीमतीलाई बढी नजिककी सोच्न थाले । यसको मतलव श्रीमती तथा छोराछोरीलाई माया नै नगर्ने भन्न खोजिएको अवस्य हैन तर श्रीमती त्यही बुढा आमा बाबुबाट प्राप्‍त उपहार हो भने “ आमा बाबु उपहारमा आएका भगवान हुन्” भन्ने कुरा किन बिर्सन सकेका ?

परिवार तव मात्र सुखि र खुसि हुन सक्छ जव त्यस घरमा आमा बाबु, छोराछोरी , दाजु भाउजु तथा देउरानी जेठानी आदीको अन्तर सम्बन्ध र स्नेह गाढा हुने गर्दछ । अहिलेका छोराछोरी तथा युवा भोलीका वृद्ध हुने भएकाले हरेक बालबालिकाहरुलाई वृद्धवृद्धाप्रतिको आदर सत्कारका सम्बन्धमा सकारात्मक सन्देश दिन जरुरी देखिन्छ । त्यसैले आफ्ना आमा बाबु तथा वृद्धवृद्धाहरुप्रति आदर सत्कारका सम्बन्धमा सचेत गराउन अग्रेजी शब्द FAMILY को पुरा रुप सिकाउन जरुरी छ । जसको पुरा रुप F भनेको Father, A भनेको and, M भनेको Mother, I भनेको I, L भनेको Love र Y भनेको You. (Father and Mother I Love You.) यो संसार देखाउने भगवान आमा बाबु नै भएकाले सर्वप्रथम आमा बाबुलाई माया गर्नु हामी सबैको नैतिक कर्तव्य हुन आउछ । आज हामिले ति वृद्ध आमा बाबुलाई माया र स्नेह दियौ भने अवस्य पनि भोली आफ्ना छोरा वुहारीबाट सोही माया र स्नेहको अपेक्षा गर्न सकिन्छ । यसै सन्दर्भमा एउटा सानो कथा प्रस्तुत गर्न चाहान्छु-

एउटा टोलमा दुई जना शिक्षित श्रीमान श्रीमती बस्दथे । उनिहरुका एकजना वृद्ध बुवा पनि थिए । वृद्ध बुवा असाध्यै कमजोर र फोहोरी थिए किनकी उनि कमोजर रहेकाले आफ्नो सरसफाई समेत आफै गर्न सक्दैनथे । वृद्धका छोरा पाईलट र वुहारी डाक्टर थिईन् । आफ्नो श्रीमान पाईलट र आफु डाक्टर भएकीले उनिसंग पैसाको केही कमि थिएन । श्रीमान श्रीमतीले आफ्नो काममा जानु पर्ने भएकाले घरमा रहेका आफ्ना वृद्ध बुवाको सरसफाई तथा हेरचाह गर्नको लागी उनिहरुसंग समय धेरै कम हुन्थ्यो । त्यसैले एकदिन श्रीमतीले श्रीमानलाई भनिन् हामिलाई वृद्ध बुवाको स्याहार सुसार तथा रेखदेख गर्ने फुर्सद छैन अव उहालाई वृद्धाश्रममा लेखर राखिदिउ अनि प्रत्येक महिना १० हजार रुपैँया पठाई दिउला । श्रीमतीको यस्तो प्रस्ताव सुनेपछी श्रीमानले उक्त प्रस्तावलाई अस्वीकार गर्न नसकी हुन्छ भन्यो ।

दुवै जना मिलेर वृद्धको ईच्छा विपरित उनलाई विविध सेवा सुविधा सम्पन्न स्थानमा लैजाने प्रलोभन देखाई वृद्धाश्रम लगेर गए । वृद्धाश्रममा पुगेर मासिक १० हजार रुपैँया दिने र वृद्ध बुवालाई राखिदिन भनि उक्त आश्रमका कर्मचारीहरुलाई अनुरोध गर्न थाले । वृद्धले म यो आश्रममा एक्लै नबस्ने भनि आफ्नो छोरा पाईलटलाई अनयविनय गरी रहेका थिए । यतिकैमा कतैबाट एकजना साधु टुप्ल्क्क आईपुगे र त्यहाँका बारेमा अलिकति बुझ्ने कोसिस गरे । वृद्धको बुहारीले साधुलाई देखेर उनि भएको ठाउँतिर सरासर गईन् र साधुलाई हतारहतार नमस्कार गर्दै भनिन्, 'महाराज हाम्रो बुवालाई सम्झाई दिनुहोस् न सबै खर्च व्यहोर्ने भनी यो आश्रममा ल्याएर आउदा पनि बुवाले भनेको मानेका छैनन् ।' - दिलिप महरा

Ad

सम्बन्धित समाचारहरु

बीउ जोगाउदै पहाडी बाली अनुसन्धान कार्यक्रम

बीउ जोगाउदै पहाडी बाली अनुसन्धान कार्यक्रम

तरकारी फलफुलको मात्रै होइन अचेल अन्न अनाजमा पनि बर्णशंकर जातले खेतबारी भरिभराउ छ। परम्परादेखि खेतीगर्दै आएका जातको सट्टामा उन्नत (बर्णशंकर) जातको बीउ प्रयोगले उत्पादन बढ्ने हुँदा किसान पनि उन्नत जातमै आकर्षितछन्। तर,रैथाने जातको बीउ लगाएर खेतीगर्नु जति सजिलो छ,उन्नत जातको बीउमा छैन। रोग किराको प्रकोप धेरैहुने,मौसमी प्रतिकुलतासंग जुध्न नसक्ने देखि सिंचाई,मल र स्याहारसुसार समेत धेरै चाहिन्छ। यी सबै चुनौती हुँदा पनि उत्पादन बढाउनै पर्ने हुनाले उन्नत जातको बाली लगाउनु अहिलेको बाध्यता हो। यही बाध्यताले होला कतिपय तरकारी-फलफुल र अन्न-अनाजका रैथानी जातहरु हराउदै गएका छन्। हराउदै गएका त्यस्ता जातमा पहाडमा हुने बालीका जातहरु अन्यको तुलनामा झन् धेरै छन्।

सरकारको शासन भाषणमै सिमित : कार्यान्वयन कहिले ?

सरकारको शासन भाषणमै सिमित : कार्यान्वयन कहिले ?

सरकारले बजेट भाषण ल्याएको मिति : २०७८।२।१५ । सरकारले २०७८।७९ को बजेट भाषणमा ल्याएको महत्बपूर्ण निर्णय : २०८८ सालभित्र सम्पूर्ण डिजेल र पेट्रोलबाट चल्ने सार्बजनिक सबारी साधन बिस्थापन गरि बिधुतबाट चल्ने सबारी साधन सञ्चालनमा ल्याउने । चाहे त्यो निजी सबारी साधन होस् चाहे त्यो सार्बजनिक सबारी साधन होस् । चाहे त्यो सरकारी गाडी होस् चाहे त्यो सँस्थाको गाडी होस् । २०८८ सालसम्म सरकारले सम्पृर्ण डिजेल र पे्रट्रेलबाट चल्ने गाडी बिस्थापन गरि बिधृतबाट चल्ने सबारी साधन सञ्चालनमा ल्याउने भनि राजपत्रमा निकालको थियो भने रातो किताबमा छापेको थियो । नेपाल एक यस्तो राष्ट्र हो जहाँ कुनै पनि डिजेल र पे्रट्रोलको खानी छैन् । डिजेल र पेट्रोल बाहिर राष्ट्रबाट आयात गर्नुपर्छ । जसले गर्दा हामी नेपाली दाजुभाई तथा दिदीबहिनीहरुले खाईनखाई कमाएको पैसा अरु राष्ट्रमा पुगेको छ । यदि सरकारले बिधुतबाट चल्ने सबारी साधन सञ्चालनमा ल्याउने हो भने हाम्रो राष्ट्रको मृद्रा हाम्रो राष्ट्रमै रहन्थ्यो । २०७२।६।३ गते नेपालको अन्तरिम सँबिधान २०७२ जारी भएको भयो ।

Ad

प्रतिक्रिया दिनुहोस