Namaste Icon
Ad
Ad

कठोर जीवनका पलहरु

कठोर जीवनका पलहरु
गंगा ज्ञवाली, कीर्तिपुर काठमाडौं

असह्य पीडा अप्राप्य घाउ
अदृश्य शत्रु
सुटुक्क आयो च्याप्प छोप्यो
हनहनी ज्वरो कडायो
बस्दै नबस्ने सम्झौता गरे जस्तै
फुट्ला जस्तै टाउको दुखायो
उपचार विहिन जस्तै
शरीर दुखायो मन दुखायो
छाती दुखायो मुटु फुट्ला जस्तै
सबै भन्दा भिन्दै बनायो
एकल बास मा लगेर थेचार्यो
महिनौ महिना संपर्क विहिन बनायो
मानव मानव बीचमा दूरी लगायो
आफूलाई आफैं संग कमजोर गरायो
त्यसैले त विश्व ठप्प पारेको रहेछ
जब्बर रहेछ अनुमान गर्नै नसकिने
मैले त छुन्न भनेकी थिए नी तर
आयो च्याप्प समाउन अनि ढलाउन
अछुतो हुन सकिएन हरायो
कति बलवान रहेछ तनी
सजिलै बाच्न पनि
अनि सजिलै ......
कठोर जीवनका पलहरु
असह्य पीडा अदृश्य घाउ
आफू मात्रैमा सीमित भए पो
सोत्तर पार्ने परिवारलाई
कुरौटेले कान भरे जस्तै
सल्बलाउदै सल्बलाउदै
एक बाट दुई दुई बाट सबै
सबै सबैलाई गलाउँदै ढलाउँदै
विश्व भ्रमणमा कुदिरहेछ
आफ्नै रफ्तारमा भगिरहेछ
सबैलाई ढलाउँदैं गलाउदै
अनि सकेसम्म जीवन समापन गराउँदै
खै यस बाट मुक्ति कहिले र कसरी पाइएला ????

गंगा ज्ञवाली, कीर्तिपुर काठमाडौं

Ad

सम्बन्धित समाचारहरु

प्रेस सेनानी अर्जुन ज्ञवालिको ‘हिमाल पारिको कथा’ विमोचन

वुटवल । प्रेस सेनानी अर्जुन ज्ञवालीबाट लेखिएको ‘हिमाल पारीको कथा’ यात्रा संस्मरण पुस्तक विमोचन गरिएको छ । संविधान सभाका सभासद नेत्र पन्थीले पुस्तक विमोचन गरेका हुन । पुस्तकको समीक्षा युवा साहित्यकार गिरी श्रीस र रामचन्द्र श्रेष्ठले गरेका थिए । पुरक समीक्षा भने बालकृष्ण भट्टराई, डा. बाबुराम ज्ञवाली, राजेन्द्रकुमार आचार्य, दिपक ज्ञवाली, डा सागर न्यौपानेले गरेका थिए ।

अवकाश

अवकाश

यौवनलाई साटेर दिनहरु सँग,पूर्वको उमंग सँग खेल्दैछु,अन्तरमा अदृश्य सँग संवाद गर्दै,कर्मको चाङ समेटेर ,आफैसँग लुकेको छ।कथाको पात्रझै लेखिएको यात्रामा ,नगराकाे अर्थहिन नेपथ्य संवादझै,आफैको गुञ्जन मा मस्त छु।नथाकेको आँटसँग चुनौतीको संवाद गर्दै,अव्यक्त भावमा कटेका कर्म गन्द्दु।निशब्द सम्बन्धहरु आँखै बाट ओझेल पर्दा,आफ्ना पनहरु भक्कानिन्छन् अाफै,प्रतिभा प्रतिस्पर्धा योग्यता चस्किन्छ।स्वाभिमान साटिएका कुण्ठाको पिडामा,रंगहीन उमंग व्यंग बन्छ।नाटकको विदूषक जस्तै बितेका भँगिमाहरु,स्वयमको विजयसँग पुनः रमाउँछन्।नदेखेको यौवन र जवानी सँग साटेको पलसँग,नजिकैको सुन्यता मनभरी हुन्छ,अव्यक्त।बियोग दुख्दैन आफन्तको,आशु फुकेको परेलाजस्तै,दृश्यबाट टाढिँदै जाँनेआशा संग खेल्छु।पुलकित हुन्छ बेलाबेला मन, संवाद गर्छु आफैसँग,सम्झन्छु दिनहरु त हुन् ,समय छैन जीवन भित्र,बाँचेकै थिए जीवन अव्यक्त भावमा जीवनसँग।

Ad

प्रतिक्रिया दिनुहोस