.png "Win Recruit Nepal"){kind=logo}
प्रदीप सागर रोकाय
धेरैले भन्छन्, “३५ वर्षमा नेपालमा केही भएन।” तर अलि गहिरिएर हेर्ने हो भने तस्वीर त्यति सरल छैन। देश परिवर्तन नाराले मात्र होइन; निरन्तरता, योजना, सुशासन र सबैलाई समेट्ने सोचले अगाडि बढ्छ ।
१० वर्षको माओवादी युद्ध पनि एउटा परिवर्तनको आन्दोलन थियो। त्यसपछि संविधान बनाउन नै दशकौं समय लाग्यो। तर त्यसपछिका वर्षहरूमा सामाजिक, राजनीतिक र मानव विकासका धेरै सूचकहरूमा उल्लेखनीय प्रगति भएको देखिन्छ।
आज वृद्धवृद्धाले वृद्धभत्ता पाउँछन्, अपाङ्गता भएका र असहाय नागरिकका लागि सामाजिक सुरक्षा छ। शिक्षा र स्वास्थ्यको पहुँच गाउँगाउँसम्म पुगेको छ। गरिब परिवारका छोराछोरीले पनि पढ्ने, प्रतिस्पर्धा गर्ने र आफ्नो भविष्य आफैँ निर्माण गर्ने अवसर पाएका छन्।
एक समय थियो, जब समाज सामन्ती सोचले गाँजिएको थियो। जातका आधारमा भेदभाव हुन्थ्यो, गरिबहरूलाई श्रमको उचित मूल्य पनि मिल्दैनथ्यो। आज अवस्था पूर्ण रूपमा बदलिएको त छैन, तर धेरै सुधार भएको छ।
हामीजस्ता सामान्य नागरिकले आज पढेर आफ्ना विचार सार्वजनिक रूपमा राख्न सक्छौँ। आफूले चाहेको व्यवसाय गर्न सक्छौँ। अभिव्यक्ति स्वतन्त्रताको अभ्यास गर्न सक्छौँ। यो पनि विकासकै उपलब्धि हो।
स्थानीय सरकारमार्फत गाउँगाउँमा सडक, विद्यालय, स्वास्थ्य संस्था र अन्य पूर्वाधार बनेका छन्। सङ्घीयताले अधिकारलाई केन्द्रबाट स्थानीय तहसम्म पुर्याएको छ। राजमार्ग, विमानस्थल, सरकारी संरचना, सञ्चार र निजी क्षेत्रको विस्तारले पनि देशको विकासमा योगदान दिएको छ।
आज नेपालमै केही निजी कम्पनीहरूले योग्य युवालाई राम्रो तलबसहित रोजगारी दिन थालेका छन्। यो अवसर पहिलेको तुलनामा धेरै फराकिलो भएको छ।
हो, समस्या छैनन् भन्ने होइन। भ्रष्टाचार छ, बेरोजगारी छ, धेरै युवाहरू विदेश जान बाध्य छन्। तर “केही पनि भएन” भन्नु पनि वास्तविकताभन्दा टाढाको निष्कर्ष हो।
विकास भनेको केवल ठूला भवन, राजमार्ग वा विमानस्थल मात्र होइन। जनताको जीवनमा आउने हरेक सकारात्मक परिवर्तन विकास हो। एउटा सामान्य परिवारले आफ्ना छोराछोरीलाई पढाउनुपर्छ, उनीहरूले आफ्नो सपना पूरा गर्नुपर्छ भन्ने चेतनाको विकास हुनु पनि विकास हो।
हामीले भएका उपलब्धिलाई स्वीकार गर्दै, भएका कमजोरी सुधार्ने दिशामा अघि बढ्नुपर्छ। देश बनेको छैन भनेर निराश हुनु र सबै कुरा उत्कृष्ट छ भनेर आँखा चिम्लिनु दुवै सही होइन।
अब कुनै पनि नयाँ नेतृत्व आए पनि विकास शून्यबाट सुरु हुने होइन। अहिलेसम्म बनेका संरचना, विकासका आधार, राज्यका स्रोत–साधन र संस्थागत व्यवस्थाकै जगमा टेकेर अगाडि बढ्ने हो।
देशको विकास कुनै व्यक्ति वा दल विशेषले घरबाट पैसा ल्याएर गर्ने कुरा होइन। राज्यसँग भएको आम्दानी, स्रोत–साधन, जनशक्ति र नीतिको सही प्रयोगबाट क्रमशः विकास हुने हो। विकास एउटा निरन्तर प्रक्रिया हो, जुन एक दिन वा एक कार्यकालमै पूरा हुँदैन।
त्यसैले "नयाँ आयो भने सबै बदलिन्छ" वा "पुरानाले केही गरेन" भन्ने अतिरञ्जित भाषणभन्दा वास्तविकता फरक छ। देश जहाँ पुगेको छ, त्यो धेरै पुस्ताको मेहनत, सङ्घर्ष र योगदानको परिणाम हो। अझै धेरै काम गर्न बाँकी छ, तर विकास भइरहेको छ र आगामी दिनमा अझ तीव्र गतिमा हुनुपर्छ।
नयाँ र पुरानो भन्ने नाममा भ्रम फैलाउनुभन्दा पनि सबै वर्ग, समुदाय र क्षेत्रलाई साथ लिएर देश बनाउने सोच आवश्यक छ। विकास कसैको एकल उपलब्धि होइन, यो सम्पूर्ण समाजको साझा यात्रा हो। देश परिवर्तन नाराले मात्र होइन; निरन्तरता, योजना, सुशासन र सबैलाई समेट्ने सोचले अगाडि बढ्छ।
प्रतिक्रिया गर्न लग इन गर्नु होस्:
Log in with Google